Η Αττάλεια είναι αρχαία Ελληνική πόλη της επαρχίας Παμφυλίας[1] (Μικράς Ασίας) που ιδρύθηκε το 158 π. Χ. από τον Άτταλο τον Φιλάδελφο[2], βασιλιά της Περγάμου[3]. Στα αρχαία και ρωμαϊκά χρόνια ήταν σπουδαίο λιμάνι από εμπορική και στρατιωτική άποψη.
Ο Εθνάρχης, αισυμνήτης[1] και «άγιος» της πολιτικής Ιωάννης Καποδίστριας αποτελεί το πρότυπο του πολιτικού της μετά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Ελλάδας.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε 31 Ιανουαρίου 1776 (π.ημ.) /10 Φεβρουαρίου 1777 στη Κέρκυρα και ήταν το έκτο από τα δέκα παιδιά του Αντωνίου – Μαρία Καποδίστρια και της Αδαμαντίας Γονέμη, από αριστοκρατική οικογένεια της Λεμεσού της Κύπρου. Στα 1795 – 1797 σπούδασε Ιατρική, Νομική και Φιλοσοφία στον Πανεπιστήμιο της Πάντοβας και το 1809, πήγε στην Ρωσία, όπου έγινε υπουργός Εξωτερικών.
Η απόφαση να θυσιασθεί κάποιος για το Έθνος – να γίνει δηλαδή Εθνομάρτυρας – δεν είναι καθόλου εύκολη. Απαιτεί πολύ καλή πνευματική κατάσταση, προκειμένου να μην προδώσει τα ιδανικά του και, χάριν αυτών, να είναι αποφασισμένος να θυσιάσει τα πάντα. Υπήρξαν περιπτώσεις Εθνομαρτύρων, που θυσιάστηκαν, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τους άλλους Έλληνες. Πολλές φορές, και το μαρτύριό τους φάνταζε τόσο σκληρό, τόσο αδιαπέραστο, ώστε να μην έχουν οι άλλοι το σθένος να τους συμπαρασταθούν. Γι’ αυτό, στάθηκαν μόνοι τους, εμπρός στον θάνατο. Παρ΄ όλα αυτά, κατόρθωσαν με την βοήθεια του Θεού να πέσουν ηρωικά.
Το παρακάτω ποίημα αφορά μία τέτοια περίπτωση Εθνομάρτυρος. Δεν αναφέρεται το όνομά του, ο χρόνος και ο ακριβής τόπος, όπου βρέθηκε, καθώς δεν έχουν και σημασία εμπρός στο μήνυμα, που το ποίημα αυτό φέρει.
Ο Νίκος Καπετανίδης γεννήθηκε το 1889 στη Ριζούντα του Πόντου και σπούδασε στο περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας[1], από το οποίο αποφοίτησε το 1905. Εργάστηκε στην τράπεζα των αδελφών Φωστηρόπουλων ενώ ταυτόχρονα ασχολούταν και με τη δημοσιογραφία.
Στην πορεία της Ιστορίας μας, πολλοί αγνοί Έλληνες, χάριν του Χριστού και της Ελλάδος, επέλεξαν τον δύσβατο και πολλές φορές απέραντο δρόμο του μαρτυρίου.
Αντιμετώπισαν πολλές κακουχίες και θλίψεις, που επεχείρησαν να τους καταρρακώσουν το ηθικό, να τους κάνουν να αμφιβάλλουν για την αξία του αγώνα τους, ή ακόμη και να τους ωθήσουν στην φυγομαχία. Ωστόσο, εκείνοι κατόρθωσαν, συν Θεώ, να παραμείνουν πιστοί στις αξίες τους και σταθεροί στην απόφασή τους να σηκώσουν μέχρι τέλους τον σταυρό του μαρτυρίου. Εν τέλει, έπεσαν ηρωικά.
Στη μακραίωνη πορεία της Ιστορίας μας, το Έθνος μας δοκιμάστηκε ουκ ολίγες φορές από τη διχόνοια, η οποία προήρχετο, κατά κανόνα, από πολιτικές ή άλλες αιτίες. Κατά τις περιόδους αυτές, οι Έλληνες διεχωρίζοντο σε δύο ή περισσότερες αντίπαλες παρατάξεις, στις οποίες συγκαταλέγοντο, ή ακόμη και ηγούντο αυτών, διακεκριμένοι ήρωες του Έθνους.
Ενίοτε, μάλιστα, ορισμένοι εξ αυτών εξηναγκάζοντο, είτε εκ των πραγμάτων είτε υπό το βάρος των περιστάσεων, να ενταχθούν σε μία από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις και να αναλάβουν ρόλους οι οποίοι δεν συνήδαν πάντοτε προς τον χαρακτήρα τους και προς το κύρος που είχαν αποκτήσει ως ήρωες του Έθνους. Τούτο συνέβαινε ακόμη και όταν οι ίδιοι παρέμεναν μετριοπαθείς ως προς τις απόψεις και την στάση τους.
Ωστόσο, η εμπλοκή τους σε αυτές τις διενέξεις είχε συχνά ως αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί η ακεραιότητα του χαρακτήρος τους, ενίοτε και από αμφότερες τις αντιμαχόμενες πλευρές, με συνέπεια η θέση τους στην ιστορική μνήμη να καταστεί αμφιλεγόμενη και η υστεροφημία τους να παραμείνει, σε ορισμένες περιπτώσεις, μετέωρη.
Στις 2 Αυγούστου 1996, περίπου 200 μοτοσυκλετιστές από 12 ευρωπαϊκές χώρες ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση της Κυπριακής Ομοσπονδίας Μοτοσυκλετιστών και οργάνωσαν μοτοπορεία από την πύλη του Βρανδεβούργου στο Βερολίνο ως την κατεχόμενη Κερύνεια, με αφορμή την 22η επέτειο από την τουρκική εισβολή στην Μεγαλόνησο. Στην πορεία συμμετείχε και αριθμός ξένων μοτοσικλετιστών από τρίτες χώρες. Στις 10 Αυγούστου, έχοντας διασχίσει την Ευρώπη, έφτασαν στην Κύπρο και ενώθηκαν με τους Κύπριους Έλληνες συναδέλφους τους στον Λευκόθεο, όπου θα γινόταν εκδήλωση πριν από την έναρξη της τελικής πορείας. Η Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσυκλετιστών, όμως, κατόπιν διεθνών και εσωτερικών πιέσεων, αναγκάστηκε να ακυρώσει το σκέλος της διαμαρτυρίας εντός της Κύπρου και διοργάνωσε την κεντρική της εκδήλωση στο Μακάριο Στάδιο το πρωί της 11 Αυγούστου.
Ερμείας ο Αταρνεύς – Η εικόνα είναι δημιουργημένη μέσω AI (Τεχνητή Νοημοσύνη)
Ευαγγελία Κ. Λάππα 26 Μαρτίου 2023
Ο Ερμείας[1] γεννήθηκε περίπου στις αρχές του 4ου αιώνα π. Χ., στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας και ήταν δούλος του τραπεζίτη Ευβούλου, ο οποίος έγινε τύραννος των πόλεων Αταρνέως[2] και Άσσου[3]. Την Άσσο την απέσπασε από τον έλεγχο των Περσών το 360 π. Χ.
Ο Αλέξανδρος Παπάγος υπήρξε αδιαμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας. Άφησε το στίγμα του τόσο ως στρατιωτικός όσο και ως πολιτικός, συμμετέχοντας σε όλες σχεδόν τις κρίσιμες για τον Ελληνισμό ιστορικές περιστάσεις. Το ανά χείρας πόνημα της πολυγραφότατης και ακαταπόνητης ιστορικού Ευαγγελίας Λάππα αποτελεί μια ευσύνοπτη και άκρως ουσιώδη περιγραφή και ανάλυση της σημαντικής αυτής προσωπικότητας, στην οποία η Ελλάδα του σήμερα οφείλει πολλά.
Ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος θα μπορούσε να αποκληθεί, ως Μιλτιάδης του Καλπακίου. Ο αντιστράτηγος Κατσιμήτρος μεγαλούργησε στο Έπος του 1940 και στη συνέχεια συκοφαντήθηκε και φυλακίστηκε, όπως και ο μεγάλος Μαραθωνομάχος στρατηγός Μιλτιάδης.
Ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος γεννήθηκε στο χωριό Κλειτσός της Ευρυτανίας στις 1 Ιανουαρίου 1886. Γονείς του ήταν ο Γεώργιος και η Βασιλική Κατσιμήτρου, αγρότες και κτηνοτρόφοι στο χωριό Κλειτσός του νομού Ευρυτανίας. Είχε έναν αδελφό, τον ιερέα Νικόλαο και δύο αδελφές, την Ανδρομάχη και την Καλλιόπη.
Στις 3 Απριλίου 1904, ο Κατσιμήτρος κατετάγη ως εθελοντής στο 4ο Σύνταγμα Πεζικού του Ελληνικού Στρατού για τρία έτη και εξεπαιδεύθη στο Σχολείο Υπαξιωματικών[1]. Στις 1 Νοεμβρίου 1911, έχοντας φθάσει στον βαθμό του Λοχία, εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών[2], από την οποία αποφοίτησε με τον βαθμό του Ανθυπασπιστή του Πεζικού τον Σεπτέμβριο του 1912[3].