Το δένδρο της δάφνης (Ο εγκλωβισμένος ήρωας)
Ευαγγελία Κ. Λάππα
13 Αυγούστου 2026
Στη μακραίωνη πορεία της Ιστορίας μας, το Έθνος μας δοκιμάστηκε ουκ ολίγες φορές από τη διχόνοια, η οποία προήρχετο, κατά κανόνα, από πολιτικές ή άλλες αιτίες. Κατά τις περιόδους αυτές, οι Έλληνες διεχωρίζοντο σε δύο ή περισσότερες αντίπαλες παρατάξεις, στις οποίες συγκαταλέγοντο, ή ακόμη και ηγούντο αυτών, διακεκριμένοι ήρωες του Έθνους.
Ενίοτε, μάλιστα, ορισμένοι εξ αυτών εξηναγκάζοντο, είτε εκ των πραγμάτων είτε υπό το βάρος των περιστάσεων, να ενταχθούν σε μία από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις και να αναλάβουν ρόλους οι οποίοι δεν συνήδαν πάντοτε προς τον χαρακτήρα τους και προς το κύρος που είχαν αποκτήσει ως ήρωες του Έθνους. Τούτο συνέβαινε ακόμη και όταν οι ίδιοι παρέμεναν μετριοπαθείς ως προς τις απόψεις και την στάση τους.
Ωστόσο, η εμπλοκή τους σε αυτές τις διενέξεις είχε συχνά ως αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί η ακεραιότητα του χαρακτήρος τους, ενίοτε και από αμφότερες τις αντιμαχόμενες πλευρές, με συνέπεια η θέση τους στην ιστορική μνήμη να καταστεί αμφιλεγόμενη και η υστεροφημία τους να παραμείνει, σε ορισμένες περιπτώσεις, μετέωρη.
Οι στίχοι του ποιήματος:
Το δένδρο της δάφνης (Ο εγκλωβισμένος ήρωας)
Όνομα και στόχος σου η νίκη,
εσύ ομίχλης τέκνο θερινής,
γόνε θαλάσσης, φωτός στα ψύχη,
ήρωος, με ατσάλινη ψυχή.
✶✶✶
Για χρόνια στης δόξης τα πεδία,
σε λίβες μα και χιόνια παγερά,
πάντα πολέμησες με ανδρεία,
για αξίες που φθάνουν τα ψηλά.
✶✶✶
Μα ήλθε μιάν ημέρα σκοτεινή,
που εσύ δεν την είχες ευχηθεί…
✶✶✶
Στο δένδρο της δάφνης το δικό σου,
ποιος ξένο μπόλι κέντρωσε κακώς
ασπαλάθου αγκάθια να φυτρώσουν,
στο χώμα να πέσει κι ο βλαστός;
✶✶✶
Μέσ’ στης μοίρας σου τη μαύρη δίνη,
Χωρίς εσύ να θέλεις είχες μπει!
Λες η οδύνη αυτό να σβήνει;
Μήπως μπορούσε να αποτραπεί;
✶✶✶
Την ευωδία σου δεν θα σβήσουν.
Σαν την αύρα φεύγει σιωπηλή!
Νόμος οι αξίες της ψυχής σου,
αυτές μόν’ που δεν είχαν συληθεί.
✶✶✶
Ποτέ σου δεν το είχες ευχηθεί!
Μα σαν άλλους, δεν κέρδισες εσύ!
✶✶✶
Ποιοι σε λαίλαπα φωτιάς σε σέρνουν,
και στάχτη κάνοντάς σου την ψυχή;
Γιατί τα αγκάθια θεριεύουν,
αφού δεν τα διάλεξες εσύ;
✶✶✶
Ποιος σ’ έστησε μπρος στ’ άνθη ανδρείας;
Χιλιάδες τους ανοίχθηκαν πληγές.
Τάχα, πως να δώσεις προστασία,
από ψυχρές αγκάλες σιδηρές;
✶✶✶
Την ευωδία σου δεν θα σβήσουν.
Σαν την αύρα φεύγει σιωπηλή!
Νόμος οι αξίες της ψυχής σου,
αυτές μόν’ που δεν είχαν συληθεί.
✶✶✶
Μα η Ιστορία θα σε κρίνει:
ήσουν δεμένος μες στη σιωπή;
Ή μήπως κάτι θα απομείνει,
που πάντα θα βαραίνει την ψυχή;
✶✶✶
Μα ποιος θέλει να σε τιμήσει πια;
Μόνον στα ουράνια εκεί ψηλά;
Ευαγγελία Κ. Λάππα
13 Αυγούστου 2026
Μπορείτε να ακούσετε το ποίημα μελοποιημένο εδώ: https://youtu.be/5yywWmKQ_XA